Board Thread:Season 36 - Tikal/@comment-4373775-20161015232246/@comment-29109855-20161017161628

were you intentionally not villainous publicly? Since you claim that you were such a villain, why were you not villainous towards me?

Yes. I was. I wanted to make a fake impression of me and it worked. For example, you told that we were very close. I didn't feel that. I like you, yes... but in the game from the beginning I wanted to vote you out with every better occasion. I acted to have you close and make sure that you won't do something against me. I saw you like the biggest treat in the beginning of the season. My first confessional about you (and at all) was straight:

"...I have talked a lot with John. He seems the biggest treat right now and he has to be eliminated. Fast. But for now I want to be close to him. Make him think that I can help him to realise his goals in game. And I need to have him in mind. And yes, I have asked him about an alliance. But I can't imagine to let him control the game. His social and enthusiasm ... I don't like it. I'll destroy all his dreams... just wait..."

Secondly, something else you said in your speech surprised me. You said that, during the F7 vote, you “told Michael twice that he really should use the idol”. I trusted you in this game 100%, so this comes as a shock to me, since I thought that you trusted me 100% as well. How much did you actually trust me? How long were you planning on blindsiding me?

I didn't trust you at all. Sorry. :( I don't trust people in life generally, especially in survivor. I trusted only that it's useful for you to have me for now in the game because I didn't seem a treat and I could vote with you. And the confessional above is speaking the rest. And it was sending 29th August 11:18 AM (CEST). All of that.. it's why I think I'm a villain. The game and feelings to people are something devided for me. I play to win. Always. We can enjoy talking together after the season. I'd love to talk you when I really have time and we are not limited mainly strategic topic's.

We’ve been forcing you to speak English this whole time, so why don't you say something in Polish? It can be whatever you want--why you should win, why I’m the greatest person ever, an essay on the theme of hospitality in the Odyssey--but say something!

Uwielbiam survivor. To wspaniała gra, która zapewnia rozrywkę na najwyższym poziomie. Czuję się świetnie, kiedy zmuszam swoje szare komórki do wytężonej pracy, analizując sytuację w grze, snuję strategiczne plany, mam okazję rozmawiać z różnymi ludźmi i zaglądać w ich umysły.

W Tikal bawiłam się wyjątkowo dobrze. Czułam się tutaj, jakbym od nowa rozpoczynała swoją przygodę z survivorem. Zupełnie nowi ludzie, prowadzący, nikt mnie nie zna i nie ma na mój temat z góry wyrobionej opinii. Nie muszę nikomu nic udawadniać, nie czuję presji, że muszę zachować swój wysoki poziom i zajść jak najdalej. Po raz pierwszy nie udało mi się zdobyć ukrytego immunitetu, nad czym bardzo ubolewam. Nie ważne, że i tak zawsze źle używam HII. Cieszę się, że znowu w edycji forumowej udało mi się dotrzeć do finału. Tym razem przynajmniej walczę o zwycięstwo z przeciwnikami, którzy wykazali się jakąkolwiek inicjatywą w grze. : ) Pozdrowienia dla Sławoja i Patrycji9922. Finał jest dużo ciekawszy, kiedy naprawdę trzeba powalczyć o zwycięstwo i jeszcze bardziej zależy mi, aby wygrać.

Nic nie jest tak różowe. Zachowanie Linusa doprowadza mnie dzisiaj do szału. Specjalnie odpowiada sędziom na ich pytania wypracowaniami, wrednie zdaje sobie sprawę, że choćbym jak chciała, to nie jestem w stanie powtórzyć jego wyczynu. Wykorzystuje swoją przewagę... i nie mogę mu mieć tego za złe. Poza tym przykro mi patrzyć na jego ból dupy. To wkurwiające, że nagle, kiedy widzi niespodziewane zagrożenie w finale, rzuca swoje normalne wyluzowanie i zaczyna zachowywać się jak dupek. Zmienia fakty, kłamie, wymyśla bzdury na mój temat. Wybiera swoją osobę, chcąc pokazać, jak bardzo sam jest perfekcyjny. Umniejsza moje zasługi, kolejny Roystone. Już raz przegrałam finał, bo pozwoliłam się zdeptać, drugi raz nie dam sobie w kaszę dmuchać.

Korzystając z okazji, może parę słów dla polskich fanów, śledzących moje poczynania tutaj. Warto zagrać w prowadzonych na tej stronie edycjach. Wzięłam udział i nie żałuję. Profesjonalni prowadzący (tak samo irytujący, jak wszyscy inni), interesujący gracze. Po ostatnich polskich edycjach byłam znudzona grą, ale naprawdę tutaj odżył mój entuzjazm i trochę żałuję, że całą edycję nie byłam aktywna na 100%.

Niby co innego, ale w zasadzie to wszystko tutaj było takie same. Duch Kamela nawiedził mnie w Johnie, mam wrażenie, że moglibyście zostać bratnimi duszami. Linus to taki kropka w kropkę Roystone. Może nie idealnie, ale są duże podobieństwa. Marie... jakbym widziała Cashis z Robinsonów. Ewentualnie Leks w jej pierwszej edycji u mnie. Claire równie czarująca jak MD, a Christine... Tutaj mam problem. Tak słodkich i uroczych istot nie ma na punie. Michael przypomina mi trochę kogoś w stylu Tancetiego, ale z mniej ciętym językiem. Felix... albo Jade, albo Matiz, ewentualnie Grozer. Sympatyczny typek spod ciemnej gwiazdki z trochę niewykalkulowanymi ambicjami. Scott, chociaż nie poznałam go jakoś świetnie, wydawał mi się takim doświadczonym, mądrym graczem w woytasowym stylu. Mel na pewno zaprzyjaźniłaby się z Laurą_M, chociaż gra tej drugiej zawsze jest bardziej wykalkulowana i spokojniejsza. Tucker bardzo mi przypominał Kysia, poczucie humoru i te żarty... Świetnie się bawiłam w czasie każdej rozmowy z nim. Katherine na koniec bym porównała do Katry w 20 sezonie na Farmeramie, praktycznie jej nie było.

Ja na pewno po maturze tutaj zagram (jeśli nie skuszę się na jakąś edycję jeszcze wcześniej. :) A tymczasem czas kończyć, to co przyjemne i czas wrócić do odpowiadania na pytania po angielsku.

Na koniec pozdrawiam MD, Szymona, Addie i Nixa, którzy być może akurat to przeczytają. Wielkie podziękowania należą się Martynie - gdyby nie ona, nie byłoby mnie tutaj teraz. :) I nie mogłabym zapomnieć o Frycie, która od początku we mnie wierzyła.